Menhir Primitivo di Manduria

Klasyczne wino ze słonecznego południa Włoch roztaczające aromaty bardzo dojrzałych leśnych jagód i śliwek wzbogaconych o subtelne nuty korzenne i dębowe. W ustach soczyście owocowe, wspaniale miękkie i krągłe, o dojrzałych, sprawiające wrażenie słodkich, taninach i długim, smakowitym zakończeniu.
Podawać do dań warzywnych z cykorią, makaronów z sosami, grillowanych mięs.

Skład: primitivo


Wino medalowe i nagrodzone:
90 punkty – Annuario dei Migliori Vini Italiani 2018 Luca Maroni (rocznik 2015)
SILVER Medal – Mundus Vini 2012
BRONZE Medal – Decanter World Wine Awards 2012 (rocznik 2010)
BRONZE Medal – International Wine Challenge 2012 (rocznik 2010)

Wino rekomenduje:
	Wojciech Giebuta Przewodnik winiarski „Podróży z winem”, sommelier, redaktor magazynu „Czas Wina” z tytułem International Higher Certificate in Wines and Spirits WSET

Zanim wybrałem moje wino do medytacji, stworzyłem własną definicję. Wino medytacyjne to takie, które można niespieszne sączyć, delektować się nim w ciszy i spokoju. To trunek, przy którym chcesz się zastanawiać nad wspaniałością lub beznadziejnością tego świata. To wino, które można pić samo – bez towarzyszących mu potraw (i ludzi).

Gdy już wiedziałem, czego szukać, odpowiedni pomysł pojawił się niemal natychmiast.

Powstały w apulijskim Salento Menhir Primitivo di Manduria do medytacji wydaje się być idealny. Cechuje się typową dla południa Włoch niespotykaną, gęstą, atramentową wręcz owocowością. Pijąc to wino, ma się wrażenie, jakby się próbowało świeżo wyciśniętego soku z bardzo dojrzałych jeżyn, z odrobiną czarnych borówek (czyli jagód) oraz gorzkich dzikich wiśni. Jest tak pełne i bogate, że idealnie zastępuje cały posiłek – co nie znaczy, że nie możemy go podać z jakimś mięsnym daniem z dodatkiem ciemnych owoców. W takim przypadku warto też zaprosić kogoś do współbiesiadowania. Jestem w górach, jest wieczór, wokół pola i lasy, a ja bujam się na huśtawce z laptopem na kolanach i kieliszkiem w dłoni. Medytuję... Ojej...! Kieliszek wypadł mi z ręki! Na szczęście był już pusty.